Ważna informacja Nowa
  • 3 czerwca 2018 10/11.06.2018 r. Plan adoracji Najświętszego Sakramentu w ogłoszeniach parafialnych!
  • 3 czerwca 2018 Nabożeństwo czerwcowe po mszy wieczornej…

Historia parafii Św. Jana Chrzciciela i Michała Archanioła

Parafia p.w. św. Jana Chrzciciela i św. Michała Archanioła w Lubawie powołana została do istnienia przez Biskupa Toruńskiego Andrzeja Wojciecha Suskiego 1 września 2000 r. przy kościele pod tym samym tytułem, który należy do pobernardyńskiego kompleksu klasztornego.

W latach 1502 – 1506 biskup chełmiński Mikołaj Chrapicki wybudował, obok kaplicy wzniesionej przez biskupa Wikbolda Dobielsteina, klasztor i osadził w nim niemiecki konwent franciszkanów z Saksonii.

W okresie reformacji klasztor lubawski podupadł. W latach 1566 – 1580 klasztor stał pusty. W roku 1580 biskup Piotr Kostka po wielu zabiegach sprowadził bernardynów z prowincji polskiej. Ówczesny prowincjał bernardynów w Polsce Mikołaj z Buska przysłał na objęcie klasztoru lubawskiego sześciu zakonników. Odrestaurowany klasztor lubawski był jednocześnie pierwszym polskim konwentem bernardyńskim w Prusach Królewskich i podlegał władzom zakonu w Warszawie. Zwrócono też klasztorowi sprzęty, przechowywane dotychczas na zamku biskupim. Dość szybko uporano się z remontem budynków klasztornych, które znajdowały się już w złym stanie. W latach 1603 – 1607 wybudowano nowy kościół klasztorny z fundacji miecznika Seweryna Zalewskiego.

W drugiej połowie XVII wieku klasztor w kształcie kwadratu był cały murowany. Składał się z czterech części z sobą złączonych.

Mnisi zajmowali się nauczaniem. Przy klasztorze znajdowała się szkoła i dobrze zaopatrzona biblioteka. (To stąd wywodzi się jedyny egzemplarz w Polsce Biblii Gutenberga.) Powstały też z inicjatywy zakonników liczne bractwa, które, poza działalnością religijną, spełniały funkcje oświatowe.

W murach klasztoru znajdowało przytułek wielu ludzi świeckich, którzy tutaj dożywali starości. W kościele klasztornym pochowano pierwotnego fundatora, biskupa Mikołaja Chrapickiego, który po rezygnacji z biskupstwa dożył w klasztorze swych dni. W tym roku przypada 500-lecie jego śmierci.

Kościół i klasztor stanowiły silny ośrodek religijny i oświatowy na ziemi lubawskiej do 1821roku, czasu w którym na mocy bulli De salute animarum powiększono obszar diecezji o Archidiakonat Pomorski i przeniesiono trzy lata później stolicę diecezji z Chełmży do Pelplina.

28 marca 1821 roku, na mocy dekretu króla pruskiego Fryderyka Wilhelma III, odebrano bernardynom lubawskim, bez żadnego odszkodowania, konwent i kościół. Kościół przekazano miejscowym ewangelikom, rozwiązując tym samym problem nabożeństw ludności tego wyznania, natomiast rada miejska Lubawy zdecydowała o przeznaczeniu części pomieszczeń klasztornych na cele szkolne, a części na lokal sądu rejonowego. Odtąd znalazły tu lokum obie szkoły lubawskie – ewangelicka i katolicka, później przejęte przez państwo.

W styczniu 1945 roku, po wyprowadzeniu się ewangelików z ziemi lubawskiej, przepiękny późnogotycki kościół o barokowym i renesansowym wyposażeniu, powrócił do Kościoła Katolickiego z przeznaczeniem na tzw. kościół szkolny. W zabudowaniach poklasztornych, zarządzanych przez Gminę Miejską w Lubawie,  szkoła podstawowa istniała do lutego 2003 roku.

Ze względu na wyjątkowy charakter tych obiektów / kościoła i klasztoru / i ich ratowania oraz odpowiedniego przeznaczenia Biskup Toruński Andrzej Suski ustanowił w roku 1997 rektorat, a 1 września 2000 r. parafię. Proboszczem został ks. Tadeusz Breza.

Pierwszym etapem prac materialnych dla nowego proboszcza była pełna odbudowa i konserwacja kościoła: nowa elewacja budynku, konserwacja renesansowego, kasetonowego stropu nawy kościoła, konserwacja barokowego ołtarza, manierystycznych stall w prezbiterium, ambony, nowa posadzka w całym kościele i inne. Na ten cel wydano ok. 1,5 mln złotych.

26 listopada 2003 r. na podstawie aktu notarialnego przejęte zostały od Gminy Miejskiej zabudowania poklasztorne. Obiekt ten, poważnie zniszczony, w tej chwili podlega gruntownej odbudowie. Oprócz zewnętrznych zabezpieczeń, potrzebna jest także wewnętrzna adaptacja tych pomieszczeń, by po szkole, mógł służyć nowym celom.

3 lipca 2016 r. w kościele parafialnym został zainaugurowany proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny Sługi Bożej Magdaleny Mortęskiej. Tego dnia Ks. Biskup Ordynariusz Andrzej Suski wraz z Ks. Biskupem Józefem Szamockim poświęcił kaplicę przy zespole pałacowym w Mortęgach.

29 października 2016 r. poświęcona została kaplica p.w. Św. Franciszka z Asyżu w budynku d. klasztoru franciszkańskiego pełniącego dziś rolę plebani. W kaplicy tej od poniedziałku do piątku ma miejsce adoracja Najświętszego Sakramentu.

 Ostatniej wizytacji pasterskiej dokonał Ks. Biskup Józef Szamocki w dniach 1-2 kwietnia 2017 r.